Pispotje

Winde.

In onze tuin in Nederland ben ik al vele jaren in oorlog met winde. Het is niet weg te krijgen. Vlak voordat ik drie weken geleden naar Canada vertrok heb ik nog alle stengels zoveel mogelijk weggetrokken en nu heb ik na een paar minuten in de tuin al weer zo’n berg (foto links). Gelukkig bloeit hij nu niet meer en valt minder op. Haagwinde bloeit van juni tot de herfst. Als kind noemden we dit onkruid, pispotje. Naar de vorm en kleur van de bloem. De Latijnse naam is Convolvulus sepium.

Zoals bijna iedereen weet winden de stengels van winde zich om andere planten, palen of omheiningen. Ondergronds vormt de plant wortelstokken. Omdat deze wortelstokken zo gemakkelijk afbreken is handmatig uitroeien een onmogelijke zaak. Ieder stukje wortel dat blijft zitten vormt een nieuwe plant. Chemisch bestrijden is ook lastig, omdat dit onkruid vaak tussen de wortels van de tuinplanten groeit. De top van een niet windende stengel kan zich in de grond dringen en daar een knolletje vormen, zo overwinteren en in het voorjaar uitgroeien tot een nieuwe plant. Dus mijn tactiek is boven de grond zoveel mogelijk wegtrekken, zodat de toppen van de plant zich niet in de grond kunnen boren om volgend jaar voor weer meer ergernis te zorgen.

Vorige week in Guelph op de fiets op weg naar het zwembad zag ik in het hek rondom het park een voor mij nieuwe variant van winde. De blauwe winde of Ipomoea purpurea. Deze is oorspronkelijk afkomstig vanuit Midden-Amerika, leert Wikipedia. En kan in principe niet overwinteren in Canada. Dus waarschijnlijk heeft deze plant zich hier gezaaid.
Ik moet zeggen de blauwe winde bloeit echt prachtig. Mooie kleur en met veel grotere bloemen dan de Nederlandse soort. Maar ook deze mooie winde wordt op het Amerikaanse continent gezien als een irritant onkruid.
In Nederland wordt hij verkocht als een één jarige spectaculair bloeiende slingerplant die zeer snel groeit.©

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.